Венесуэланы дүр сілкіндірген жойқын жер сілкінісінен кейін айнала күл-талқан болды. Үйлер үйіндіге айналды. Шаң-тозаң басқан үнсіздікті тек құтқарушылардың дауысы ғана бұзып тұрды.
Сол үйінділердің арасынан олар ешқашан ұмытылмас көрініске тап болды.
Қираған ғимараттың астында будан ит жатыр екен. Ол үрген жоқ. Қашуға да әрекет етпеді. Қозғалмай құтқарушыларға қарап жатты. Өйткені оның денесі кішкентай баланы ажалдан арашалап тұрған тірі қалқанға айналған еді.
Ал оның астында сәби жатыр…
Төбеден бетон құлап, айнала тас-талқан болғанда, ол өзін емес, жанындағы әлсіз жанды қорғауды таңдаған.
Құтқарушылар алдымен итті алып шықпақ болды. Бірақ ол сәбидің аман-есен құтқарылғанына көзі жеткенше орнынан қозғалмады. Бала үйінді астынан тірі шығарылған сәтте ғана оны алып шығу мүмкін болды.
Сол сәтте жиналған жұрт көз жасын тыя алмады. Қол соғып, үнсіз ғана осы көріністің куәсі болды.
Бұл сурет көп ұзамай бүкіл әлемді шарлады.
Бұл – Жаратқанның құдіреті ме? Әлде өзіне сенген жанды қандай қауіп болса да тастап кетпейтін адал жүректің белгісі ме?
Бір нәрсе анық…
Адалдықтың ұлты да жоқ, тілі де жоқ, түрі де жоқ. Ол – жүректе болады.
Кейде адамдар сатып кетеді…
Ал үнсіз ғана жануарлар өмірін құрбан етуге дейін барады.
Осындай оқиғалардан кейін «адам болу» мен «адамгершілік» екі бөлек ұғым екенін тереңірек түсінетіндейсің…
Дереккөз: Желіден
Аударған : Салтанат Темірбай Қызы ![✍️]()
